هرچه باشم، منافق و هنرپیشه نیستم

هرچه باشم، منافق و هنرپیشه نیستم

سرمربی تیم تراکتورسازی در اولین روز از 54 سالگی خود احساس خوشبختی می‌کند؛ حالش خوب است و به درستی رازهای موفقیت خود را توضیح می‌دهد.

به گزارش "ورزش‌سه"، امیر قلعه‌نویی را همینطور که هست باید پذیرفت. او در طول 53 سال زندگی که بیشتر آن در فوتبال گذشته، توانسته افتخاراتی را به دست بیاورد که خیلی از اهالی فوتبال آرزویش را دارند. طبیعی است که در این مسیر دشمنانی هم وجود داشته باشند و در مسیر رسیدن به اهداف به قطار در حال حرکت سنگ بزنند. قلعه‌نویی اما در تمام این سال ها تلاش کرد که خودش باشد و مسیری را طی کند که به موفقیت خود و مجموعه‌اش ختم شود. خودش می‌گوید در این سال ها اشتباه های زیادی نیز مرتکب شده است. هرچه هست سرمربی کنونی تراکتورسازی حالا پرافتخارترین مربی لیگ برتر فوتبال محسوب می شود و مورد توجه است. به بهانه تولد 53 سالگی امیر قلعه نویی خبرنگار "ورزش سه" گفت و گویی متفاوت را با این مربی انجام داده که ماحصل آن را در ادامه می خوانید: *حال امیر قلعه نویی در اولین روز از 54 سالگی چطور است؟ ابتدا باید به علی جباری و خانواده خوبش تسلیت بگویم. درباره سوالتان، اگر حقیقتش را بخواهید امروز صبح که از خواب بیدار شدم، احساس کردم آدم ثروتمندی هستم. دیشب وقتی دیدم همکارانم، بازیکنانم(من هیچ وقت مربی و پیشکسوت نبودم که شاگرد داشته باشم) شرمنده ام کردند و برایم تولد گرفتند، فهمیدم آدم ثروتمندی هستم. از این عزیزان ممنونم و امیدوارم لطفشان را جبران کنم. *زندگی تان در این سال ها چطور گذشت؟ زندگی هر آدمی سرشار از فراز و نشیب است؛ دیروز به یک بزرگی گفتم یکسال گذشته چقدر زود گذشت. گفت جایی که آدم آرامش داشته باشد، زمان برایش زود می گذرد. من امروز حال خوبی دارم و به آرامش رسیده ام. وقتی می‌بینم بازیکنانی که برایشان هیچ کاری نکردم، اینطور محبت دارند و برایم تولد می گیرند، خوشایند است. آنوقت آدم هایی که  همیشه آبرویشان را حفظ کردم، آن رفتارها را انجام دادند. تا دیروز فکر می کردم آدم فقیری هستم ولی دیشب فهمیدم وقتی راهت را درست بروی و خدا را در نظر بگیری، وقتی بازیگری نکنی و نقاب به چهره نداشته باشی، راه ها برایت باز می شود. مردم بالاخره درون هرکسی را خواهند شناخت و به همین خاطر امروز احساس خوبی دارم و از زندگی لذت می برم. صبح که بیدار شدم با انگیزه بیشتری برای ورزش کردن از خانه بیرون آمدم و این خوشایند است. *در طول سال هایی که از عمر شما می گذرد، با خیلی از اهالی فوتبال مناقشه هایی داشتید؛ طبیعی است که دشمنانی داشتید اما معمولا موفق بودید. راز این موفقیت چیست؟ وقتی شما توکلت به خدا باشد و کار را برای رضای خدا انجام دهی، خدا هم هوایت را دارد. من آدم هستم و خیلی جاها اشتباه کردم اما خدا می‌داند که همیشه در هر کاری نیتم خیر بوده است. می گویند پیغمبران دو شاخصه مهم را برای زندگی عنوان کردند؛ صداقت و امانت داری. من همیشه سعی کردم صادق باشم؛ از سوی دیگر می توانستم در طول این سال ها نام کسانی را بیاورم که شب بازی کارهایی کردند یا نزد من آمدند و کارهایی کردند اما این کار را نکردم. گفتم خدایا توکلم به توست. من همیشه در نظر داشتم آدمی که زبانش با درونش یکی نباشد، منافق است. من همیشه شاکر خدا هستم و از این بابت خوشحالم. همیشه به بازیکنانم می گویم نماز شکر بخوانید و به زندگی خود و خانواده تان کمک کنید. اینکه صداقت دار باشید و اگر خدارا در نظر بگیرید، خودش راه را برایتان باز می کند. *شما ابتدای صحبت هایتان به آرامشی اشاره کردید که بعد از چند سال پرتنش ایجاد شد.  همینطور است. من نمی خواهم کسی را محکوم کنم اما روزی برای مردم همه چیز مشخص می شود. دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. بگذارید چیزی را بگویم. *بفرمایید... دو سه هفته پیش آقای کریم بوستانی که خیلی دوستش دارم تماس گرفت و خاطراتی را درباره همین دوسه سال گذشته گفت. اینکه چند نفر چه کارهایی را کرده بودند. بوستانی امروز فهمیده و مردم هم به زودی متوجه می شوند. مردم همیشه از ما جلوتر هستند. من هم فراز و نشیب در زندگی ام زیادی داشتم اما خیلی ها آخرت خود را فروختند و به جای خدای متعال، بندگی شیطان را کردند. من همیشه وظیفه ام را انجام دادم و مامور به تکلیف بوده و هستم. *با همه این ها، امروز در پایان 53 سالگی احساس خوشبختی می کنید؟ بله، وقتی به گذشته برمی گردم، خوشحالم. از رفتارهایی که داشتم، خرسند هستم. درست است که اشتباه هایی داشتم؛ به هر حال من که معصوم نیستم اما خدا می داند همه اش اشتباه بوده است. من همیشه منافع مردم، تیم و بازیکن را در نظر گرفتم. بگذارید مثالی بزنم. وقتی یک لیوان از دست شما می افتد و می شکند و وقتی لیوان را عمدا می شکنید، در هردو عمل شکستن صورت گرفته اما نیت ها فرق می کند. به همین عزای حسین(ع) که دو شب پیش اربعینش بود، هر کاری کردم به خاطر منافع مردم، تیم و بازیکن بوده است. خیلی جاها از خودم و خانواده ام گذشتم تا به مسائلی که گفتم برسم. حالا اما خوشحالم که بازیکنان به این خوبی دارم. من برای این ها کاری نکردم و به همین خاطر است که می گویم امروز انسان ثروتمندی هستم. *در طول زندگی تان حسرت چیزی را هم خوردید؟ مگر می شود حسرت چیزی را نخورد؟ مثلا در بازی ایران و عراق من یک توپی که می توانستم گل کنم را نزدم و حسرت خوردم. در بازی ایران و کره حق ما برد بود اما نشد. بازی تراکتورسازی و النصر پارسال که 3 بر یک بردیم و حذف شدیم را هرگز از یاد نمی برم. این ها حسرت های ورزشی است و در زندگی شخصی ام نیز حسرت هایی داشتم. با این حال صحنه های خوبی نیز برایم رقم خورده که بابتش خداراشکر می کنم. *خیلی ها استقلال را خانه شما می دانند. ممکن است در سال های آینده بار دیگر به این تیم برگردید؟ اجازه بدهید طور دیگری به این سوال پاسخ دهم. من هرجایی که کار می کنم، آنجا را خانه خودم می دانم. انرژی که من در استقلال اهواز، برق تهران و سپاهان گذاشتم، برای تیم ملی هم گذاشتم. من در تمام سال های گذشته آن چیزی که در توان داشتم را حتی بیشتر از آن ارائه دادم. پریشب خانه علی جباری بودیم که باید به او و خانواده اش آنجا با علی آقا خاطرات لیگ سه استقلال تداعی شد. وقتی قهرمان آسیا شدیم و برگشتیم، در بازی با کشاورز رباطم پاره شد و به خاطر استقلال 8 عمل جراحی کردم. بعد از 11 ماه برگشتم و دیدم کسی دور استقلال نیست. خیلی هایی که اکنون دم از استقلال می زنند، آن زمان از 10 کیلومتری باشگاه استقلال هم رد نمی شدند! شاهد زنده این اتفاقات علی جباری است. خوشحالم که سیزدهمی، نهمی و بی پولی استقلال برای من بوده است. منتی نیست؛ می خواهم بگویم هرجا کار کردم، با همه وجود کار کردم و اگر جایی مسئولیت داشته باشم، مدیون آن بالایی هستم و به همین خاطر جز صداقت به چیز دیگری فکری نمی کنم. امیدوارم امسال هم شرمنده مردم خوب آذری زبان نشوم. دیگر بقیه اش دست خداست. *در همه سال هایی که در فوتبالی حضور داشتید، خیلی ها شما را از نظر رفتاری و کسب موفقیت با علی پروین مقایسه کرده اند. این مقایسه را درست می دانید؟ اول باید بگویم علی آقا جزو مفاخر فوتبال ماست؛ امیدوارم خدا همه بزرگان را به خصوص علی پروین را حفظ کند. شما می‌دانید مراسم دو روز پیش دختر علی جباری چون دوربینی وجود نداشت، مظلومانه برگزار شد. اگر دو دوربین حضور داشت، خیلی ها می آمدند. علی پروین را دوست دارم اما این مقایسه درست نیست. آدم باید از هر بزرگواری چیزهایی یاد بگیرد. من از ناصر ابراهیمی خیلی چیزها یاد گرفتم، از قریب همینطور. خیلی از مربیان بودند که به من چیزهایی یاد دادند و از آنها ممنونم.  *صحبت خاصی باقی مانده است؟ در سال های گذشته برخی می گفتند امیر قلعه نویی ادبیات ندارد، ایرادی نیست اما خداراشکر منافق نبودم و مثل خیلی ها منافق گونه رفتار نکردم. می گفتند بی ادبی می کنم اما هیچ کدام از اینها درست نبود. اینها تبلیغات برخی آقایان بود. بزرگی گفته عقیده بعضی از آدم ها مثل عقده های زندگی آنهاست. من هرچه هستم، منافق و هنرپیشه نبودم.اگر از کسی خوشم نیامده، فیلم بازی نکردم. یک جمله را هم اضافه کنم؛ آدم های بزرگ درباره ایده ها صحبت می کنند، آدم های متوسط درباره اتفاقات و آدم های کوچک درباره دیگران اظهارنظر می‌کنند.

تا 41 سالگی در برنابئو؛ کریستیانو می‌تواند؟

تا 41 سالگی در برنابئو؛ کریستیانو می‌تواند؟

حمید رضا صدر نویسنده و محقق فوتبال همکاری خود را با ورزش سه آغاز کرده است. او در یادداشت امروز به درخشش فوق العاده کریستیانو رنالدو در ویسنته کالدرون پرداخته است: 

به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید در داربی مادرید با سه گل کریستیانو رونالدو در ویسنته کالدرون پیروز شد، این پیروزی در حال و هوایی نامتعارف رقم خورد... سید لاو تلاش کرده بود حالت او را پس از زدن گل با دقت تعریف کند. این که کریستیانو رونالدو شق و رق ایستاده و دست هایش را حلقه زده بود پایین کمرش. این که بی حرکت ایستاده و چشمانش را دوخته بود به نقطه ای از سکوهای جنوبی ویسنته کالدرون. یکه و تنها پیش از شکل گرفتن حلقه شادی با همان ژست همیشگی اش پس از گشودن دروازه ها. هزاران طرفدار آتلتیکو مادرید انگشتان وسط دستان شان را از پشت دروازه به طرف او بالا برده بودند و ناسزا می گفتند. هزاران نفر دیگرشان میخکوب شده بودند. بی حرکت و بهت زده.  جایی از دل جماعت حیرت زده دود سیگاری بالا می رفت. قرار نبود قصه این جوری به آخر برسد، ولی رسیده بود. یک ساعت و نیم پیش از آن پدرها و پسرهای آتلتیکویی راهی استادیومی شده بودند که عمرش 183 روز دیگر به پایان می رسید. آنها حین ورود شعار "افسانه ما ابدی خواهد ماند" را سر داده بودند. ولی شب تلخی انتظارشان را می کشید. آخرین داربی مادرید پیش از رفتن آتلتیکو به استادیوم لاپینتا، جایی نزدیک فرودگاه در آن سوی شهر، با آتشبازی در خیابان های اطراف آغاز شده بود، با اهدای یک هدیه از سوی انریکه سرزو رئیس باشگاه آتلتیکو به فلورنتینو پرس رئیس باشگاه رئال، با نواخته شدن سرود باشگاه. نقطه پایان آخرین داربی مادرید به چندو مدافع قبلی باشگاه که حالا برای مالاگا بازی می کند تعلق پیدا می کرد که توپ آخرین داربی پایتخت اسپانیا را با خود می برد داخل اتوبوس. یکی دیگر از آن یادگارهایی که احتمالا بعدها با قیمت بالایی فروش خواهد رفت. ولی بازی جوری تمام شد که هیچ کس انتظارش را نداشت. با هت تریک 44 رونالدو، با شکست کاملا غیرمنتظره 3-0 در خانه. یکشنبه صبح که رسید روزنامه آس سال 1966 را به یاد آورد، زمانی که ویسنته کالدرون افتتاح شد را.  همان شبی که طرفداران آتلتیکو بنری بالا بردند که رویش نوشته شده بود "حالا در خانه مان هستیم و کسی نمی تواند ما را حقیر بخواند". آن زمان رئال شش بار قهرمان اروپا شده بود و طرفداران رئال به طعنه می گفتند "برای رسیدن به ما باید خیلی صبر کنید". حق با آنها بود. آتلتیکو تا مدت ها در کالدرون برابر رئال شکست خورد تا همه چیز تغییر کند و بردهای آتلتیکو از راه برسند، تا این جا، تا این شب.   دیگو سیمئونه هفته پیش گفته بود "... زمانی اونا بهتر از ما بودن، ولی حالا برابر هستیم". حقیقت این است سیمئونه به داربی های مادرید روح دیگر بخشید. آتلتیکو در 16 داربی از 20 داربی پیش از ورود سیمئونه مغلوب رئال شده بود و حتی یک بار هم طعم پیروزی را نچشیده بود. در حالی که پس از ورود سیمئونه 6 بار برد، 6 بار شکست خورد و 6 بار هم به تساوی دست یافت. اوضاع این اواخر بهتر هم شده بود و آتلتیکو طی ده بازی برابر رئال فقط یک بار زانو زد. البته دو شکست تلخ در دو فینال لیگ قهرمانان که به قول سیمئونه "مثل مرگ بود" را فراموش نکنید. رئال تا این هفته طی 6 داربی مادرید در لیگ برنده نشده بود و آخرین باری که دو تیم در برنابئو روبرو شدند آتلتیکو 1-0 پیروز شد. رونالدو طی شش دیدار گلی به آتلتیکو نزده بود و هیچ تیمی مثل آتلتیکو برابر او چنین زمان طولانی مقاومت نکرده بود. به نظر نمی رسید رونالدو در این آخرین داربی در کالدرون سه گل خواهد زد. او قراردادش را دو هفته پیش تمدید کرده بود و تا 36 سالگی در رئال خواهد ماند. خودش گفته بود این قرارداد مقدمه قرارداد دیگری است و قرارداد بعدی اش او را تا 41 سالگی در برنابئو نگه خواهد داشت. کسی نمی داند رونالدو واقعا تا کی در رئال خواهد ماند. بعضی های در 31 سالگی اش جرئت کرده بودند بگویند تمام شده. وقتی ضربه ای به توپ طی آن ضربه آزاد زد در 33 شوت قبلی اش برابر یان اوبلاک ناکام مانده بود، ولی ضربه 34 او دروازه اوبلاک را باز کرد. توپ با ضربه 35 او وارد دروازه نشد، ولی ضربات 36 و 37 دروازه آتلتیکو را گشودند تا او با زدن 18 گل در داربی مادرید از آلفردو دی استفانو جلو بیفتد. او 274 گل در 361 بازی برای رئال زده و در این بستر هم دی استفانو را پشت سر گذاشته. گل دوم او در این دیدار از روی نقطه پنالتی زده شد. دروازه را باز کرد و رفت پشت دروازه و چمباتمه زد و دستش را گذاشت زیر چانه اش. گذاشت و رو به دوربین حالت آدم های متفکر را گرفت: خب ببینیم چی شده...گل سوم شش دقیقه بعد با پاس گرت بیل زده شد. او دروازه را باز کرد و با سینه فراخش ایستاد برابر سکوهای کالدرون که آخرین تصویر آن نبرد بود. مارکا عکس ایستاده رونالدو را روی جلدش گذاشت و آس عکس نشسته اش را، ولی تیترهای شان مشابه بودند: "کریستیانو می گه: من این جا را فتح کردم!" و "رئالی ها این جوری فتح می کنن". تغییر تدریجی رونالدو یک واقعیت است. با این وصف برخلاف مهاجمانی که با بالا رفتن سن شان عقب تر بازی می کنند، جلوتر بازی می کند. در مقایسه با سابق کمتر حاکم مطلق بشمار می رود، کمتر پنجاه یارد کورس می گذارد، حتی تمام کنندگی اش طعم فصل پیش را ندارد، مصدومیت و خستگی نشانه های بارز بازی هایش در مراحل آخر فصل پیش بودند، با این وصف هنوز برای باز کردن دروازه ها همان مهاجم بیقرار است.  او در اولین فصل بازی اش در اسپانیا 33 گل زد، ولی طی شش سال بعد از مرز پنجاه گل گذشت: 54، 60، 55، 51، 61 و 51. در این فصل تا حالا ده گل زده که هشت تایش در لیگ به ثمر رسیده اند. او تا این جا یکی از دو گلزن برتر فصل بشمار می رود. شاید میزان حضورش در جریان دیدار کمتر شده باشد، ولی تاثیرگذاری اش کماکان بالاست.  حقیقت این است که کمتر مهاجمی را با کیفیت او شناخته ایم. سه گل او برابر آتلتیکو بازتابنده این کیفیت است.

برانکو: هیچ بازیکنی اجازه خروج از پرسپولیس را ندارد

برانکو: هیچ بازیکنی اجازه خروج از پرسپولیس را ندارد

سرمربی پرسپولیس در پایان نشست خود با مدیران باشگاه به شدت نسبت به جدایی دو بازیکن تاثیرگذار تیمش واکنش نشان داد و با اعلام اینکه آنها در اختیار و در خدمت باشگاه هستند، اجازه جدایی شان را نخواهد داد.

به گزارش "ورزش سه"، جدایی احتمالی احمد نوراللهی و امید عالیشاه به دلیل مشمولیت سربازی به بحث اصلی باشگاه پرسپولیس تبدیل شده است و گفته می شود این دو بازیکن با توجه به پایان مهلت تحصیلی خود در دانشگاه باید خدمت سربازی شان را پشت سر بگذارند. برانکو ایوانکوویچ که برنامه ریزی ویژه ای برای حضور موفقیت آمیز پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا پیش بینی کرده در خصوص وضعیت این تیم گفت: «امروز تمرین مناسبی را پشت سر گذاشتیم و تمام بازیکنانم از روحیه بالای جنگندگی و آمادگی برای حضور در دیدار این هفته برخودار هستند و این مساله باعث خوشحالی من است.» وی در ادامه گفت: «با این شرایط هیچ مشکل خاصی نداریم جز اینکه دست عالیشاه شکسته و علیرضا بیرانوند نیز هنوز شرایط بازگشت به ترکیب اصلی را ندارد و البته امروز با بیماری رضاییان مواجه شدیم و او سرما خورده است. با این حال روحیه بالایی برای دیدار هفته یازدهم برابر پیکان داریم و می خواهیم در کنار هوادارانمان یک بازی زیبا و همراه با نتیجه مطلوب را پشت سر بگذاریم و به همراه آنها به کسب نتیجه امیدوار هستیم. شرایط جوی اکنون کار هواداران را سخت کرده اما من و بازیکنانم با شناختی که از هواداران خود داریم مطمئن هستیم آنها در هیچ کجا و در هیچ شرایطی ما را تنها نخواهند گذاشت.» بحث در خصوص جدایی احتمالی عالیشاه و نوراللهی را که پیش می کشیم، برانکو ایوانکوویچ با شور و حرارت خاصی نسبت به آن واکنش نشان می دهد و اعلام می کند که هیچ بازیکنی در لیست جدایی تیمش قرار ندارد و روی تمام آنها حساب ویژه باز کرده است: «من نمی خواهم بحثی درباره بازیکنان داشته باشم اما تاکید می‌کنم هیچ بازیکنی حق جدا شدن از پرسپولیس را ندارد و این تصمیم قطعی و نهایی من و باشگاه است. ما مسابقات دشوار و حساسی را پیش رو داریم و به تمام بازیکنان نیازمندیم.» برانکو ایوانکوویچ در پاسخ به این سوال که در صورت سربازی و مشمول شدن این بازیکنان تصمیم او چه خواهد بود گفت: «مسلما اگر آنها آنطور که گفته می شود خودشان را سرباز کنند این مساله در دست من نیست اما من فکر نمی کنم چنین اتفاقی بیفتد.» سرمربی کروات سرخپوشان با تمجید از شاگردانش گفت: «من مجوز خروج هیچ بازیکنی را صادر نخواهم کرد به خصوص عالیشاه و نوراللهی که بازیکنان درجه یک و فوق العاده ای هستند و ما باقدرت به مسابقات ادامه خواهیم داد.»

همسر پورحیدری جانشین او در هیات مدیره می‌شود؟

همسر پورحیدری جانشین او در هیات مدیره می‌شود؟

دکتر شجاعی روز سه شنبه با دعوت مدیرعامل باشگاه استقلال در جلسه اعضا شرکت کرد.

به گزارش "ورزش سه"، دکتر فریده شجاعی، همسر مرحوم منصور پورحیدری روز سه شنبه با دعوت مدیرعامل و اعضای هیات مدیره باشگاه استقلال در جلسه اعضای هیات مدیره باشگاه استقلال شرکت کرد. شجاعی در این جلسه ضمن تشکر از مدیران باشگاه استقلال برای حضور و تدارک مراسم تشییع و بزرگداشت منصور پورحیدری، دقایقی درباره پیشکسوت باشگاه استقلال صحبت کرد. همچنین مدیرعامل باشگاه استقلال با تشکر از حضور شجاعی در این جلسه درباره خدمات منصور پورحیدری به این باشگاه و نقش تاثیر گذار او برای حاضرین به صحبت پرداخت. با فوت منصور پورحیدری هیات مدیره استقلال اکنون تنها 4 عضو دارد و طبق شنیده ها دکتر شجاعی که سابقه حضور در باشگاه استقلال و هیات رئیسه فدراسیون فوتبال را در کارنامه خود دارد، شانس زیادی برای حضور در ترکیب جدید هیات مدیره باشگاه استقلال خواهد داشت.

اسپورتینگ 1-2 رئال؛ برد فرانسوی

اسپورتینگ 1-2 رئال؛ برد فرانسوی

رئال مادرید با پیروزی 2-1 مقابل اسپورتینگ لیسبون، صعودش به مرحله بعد لیگ قهرمانان را قطعی کرد.

به گزارش "ورزش سه"، شاگردان زین الدین زیدان در این دیدار چندان برتر از حریف نشان ندادند اما در نهایت از 10 نفره شدن حریف استفاده کردند و سه امتیاز شیرین این بازی را به دست آوردند. تیم میزبان بازی را بهتر آغاز کرد و در همان دقایق ابتدایی، یکی دو موقعیت خوب روی دروازه رئال ایجاد کرد اما نتوانست از آن استفاده کند. پس از آن رفته رفته رئالی ها بازی را در دست گرفتند و در مقابل بازیکنان اسپورتینگ به دنبال رسیدن به گل روی ضد حملات و با استفاده از سرعت ژلسون مارتینز بودند. هر دو تیم موقعیت هایی داشتند تا اینکه سرانجام رئال روی یک ضربه آزاد به گل رسید. روی ارسال مودریچ و دخالت رونالدو، رافائل واران در موقعیت تک به تک با پاتریسیو قرار گرفت و با ضربه ای حساب شده، رئال را پیش انداخت. بعد از اینکه تیم میزبان تا اندازه ای ابتکار عمل را در دست گرفت و می توانست در همان نیمه اول به گل مساوی برسد اما یکی دو موقعیتی که روی دروازه رئال ایجاد کردند، به جایی نرسید و این نیمه با همان یک گل تمام شد. نیمه دوم را اسپورتینگ بهتر آغاز کرد و بازیکنان این تیم می توانستند در دقیقه 51 به گل تساوی برسند اما ضربه برونو سزار، راهی به چهارچوب دروازه رئال پیدا نکرد. در حالی که بازیکنان میزبان سخت به دنبال رسیدن به گل تساوی بودند، اخراج ژوائو پریرا در دقیقه 64، شرایط را برای این تیم دشوارتر کرد. خطای شدید پریرا روی کوواچیچ، باعث شد تا داور با کارت قرمز مستقیم، او را از بازی اخراج کند. رئالی ها به لطف یک یار برتری، برای دقایقی ابتکار عمل را در دست گرفتند اما این اسپورتینگ بود که در دقیقه 80 به گل تساوی رسید. خطای کوئنترائو روی بازیکن حریف، یک ضربه پنالتی نصیب اسپورتینگ کرد و آدرین سیلوا، آن را تبدیل به گل کرد. رئالی ها که دوست نداشتند با تساوی لیسبون را ترک کنند، بار دیگر پیش کشیدند و در دقیقه 87، توسط کریم بنزما به گل برتری رسیدند. روی ارسال سرخیو راموس بود که بنزما با ضربه سر دروازه حریف را باز کرد و بار دیگر رئال را پیش انداخت. در دقایق باقی مانده رئالی ها به خوبی اوضاع را کنترل کردند و توانستند به سه امتیاز این دیدار دست پیدا کنند.